ஜெய்ப்பூரில், சுவாமி (சுவாமி விவேகானந்தர்) அரசின் தலைமைத் தளபதியான சர்தார் ஹரி சிங்குடன் மிகவும் நெருக்கமாகப் பழகினார். அவர் ஹரி சிங்கின் இல்லத்தில் பல நாட்கள் தங்கி, சுவாரஸ்யமான மற்றும் அறிவுப்பூர்வமான ஆன்மீக மற்றும் சாஸ்திர விஷயங்களைப் பற்றி விவாதித்தார்.
ஒரு நாள், அவர்கள் விவாதித்த விஷயம் உருவ வழிபாட்டின் பலன் பற்றியதாக இருந்தது. வேதாந்தக் கோட்பாடுகளில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டவரான ஹரி சிங், உருவங்களை நம்பவில்லை. சுவாமியுடன் பல மணிநேரம் விவாதித்த பிறகும் அவர் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
மாலை நேரத்தில் அவர்கள் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றனர். அவர்கள் நடைபாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் திருவுருவத்தைச் சுமந்துகொண்டு பக்திப் பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டிருந்த சில பக்தர்களைக் கண்டனர். அந்த ஊர்வலம் கடந்து சென்றபோது, சுவாமியும் சர்தாரும் சிறிது நேரம் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
திடீரென்று சுவாமி ஹரி சிங்கைத் தொட்டு, “அங்கே பார், ஜீவனுள்ள கடவுளைப் பார்!” என்றார். சர்தாரின் கண்கள் கிருஷ்ணரின் திருவுருவத்தின் மீது விழுந்தன; பரவசக் கண்ணீர் அவரது கன்னங்களில் வழிந்தோட, அவர் அப்படியே மெய்மறந்து நின்றார்.
அவர் இயல்பு நினைவுக்குத் திரும்பியதும், “ஆஹா, சுவாமிஜி, அது எனக்கு ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடாக இருந்தது. பல மணிநேர விவாதங்களுக்குப் பிறகும் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாததை, உங்கள் தொடுதலால் எளிதாகப் புரிந்துகொண்டேன். மெய்யாகவே நான் இறைவனைக் கண்டேன்!” என்று வியந்து கூறினார்
