பீஷ்மர் கூறிய காலகவிருக்ஷியர்

மகாபாரதத்தில் சொல்லப்படாத கருத்துக்களே இருக்க முடியாது. மேலாண்மை தத்துவங்கள், நாட்டு நடப்பு, அரசியல், தனி மனித வாழ்க்கை என்று எல்லா விஷயங்களையும் நமக்கு சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறது. அதில் இடம் பெற்றுள்ள, இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்ற ஒரு கதையை படிப்போம்.

மகாபாரதத்தில் சண்டையெல்லாம் முடிந்து அம்புப் படுக்கையில் படுத்தவாறு பீஷ்மர், தர்மபுத்திரருக்கு கூறிய அறிவுரைகளில் ஒன்றுதான், சாந்தி பர்வத்தில் இடம் பெற்றுள்ள காலகவிருக்ஷியர் கதை.

‘தர்மா! காலகவிருக்ஷியர் என்பவர் கோசல நாட்டு அரசனுக்கும் மிகவும் நெருங்கியவர். ஆட்சியில் பல மோசடிகள் நடைபெறுகின்றன என்று கேள்விப்பட்டார். உண்மை நிலவரத்தை அரசனுக்கு எடுத்துச் சொல்ல நினைத்தார். பறவைகளை அடைக்கும் சிறிய கூண்டு ஒன்றை வாங்கினார். ஒரு காகத்தை பிடித்து அதில் அடைத்தார். அதை கையில் எடுத்துக் கொண்டு நாட்டிற்குள் சென்றார்.

மக்கள் அதிகம் கூடும் பகுதிக்குச் சென்று, அனைவரின் காதுகளிலும் விழும்படி உரக்க பேசினார்.

“காகங்களுடன் பேசுகிற வித்தை எனக்குத் தெரியும். ‘நடந்தது, நடப்பது, நடக்கவிருப்பது', ஆகிய எல்லாவற்றையுமே காகம் என்னிடம் சொல்லிவிடும். இந்த ராஜ்யத்தில் நடக்கிற விஷயங்கள் எல்லாவற்றையும் இந்தக் காகத்தின் மூலமாக நான் தெரிந்து கொண்டேன்”, என்று சொன்னார்.

பிறகு, அங்கிருந்து கிளம்பி, அந்த தேசத்தின் பல பகுதிகளில் சுற்றி வந்தார். அதோடு மட்டுமில்லாமல் பலரிடம் பேசி, நாட்டில் நடக்கும் குற்றங்களையும், தவறுகளையும் தெரிந்து கொண்டார்.

அடுத்த நாள், நேராக அரசவைக்குச் சென்றார். அரசன் மட்டுமல்ல, எல்லோரும் கூடியிருக்கும் சபை அது. அங்கு அமர்ந்திருந்த ஒரு முக்கியமான அதிகாரியைப் பார்த்து பேசினார்.

“அதிகாரியே! ‘நீ எந்த இடத்தில், என்ன குற்றத்தைச் செய்தாய்', என்பதை இந்தக் காகம் என்னிடம் தெரிவித்துவிட்டது. நாட்டின் பொக்கிஷத்தில் நீ கை வைத்த விஷயத்தை இது என்னிடம் கூறி விட்டது. ஆகையால் இது விசாரிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம்”, என்று தைரியமாகத் தெரிவித்தார்.

இதைத் தொடர்ந்து அங்கிருந்த மற்ற அதிகாரிகள் மீதும் அவர் குற்றாம் சாட்டினார். அரச சபையில் பெரும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. பிறகு சபை கலைந்தது.

அன்று காலகவிருக்ஷியர் ஓர் மடத்தில் தங்கினார். அவரால் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அதிகாரிகள் பலர் ஒன்று சேர்ந்தனர். அன்றிரவு, கூண்டிலிருந்த காகத்தை கொன்றனர். பொழுது விடிந்தது. காகம் இறந்ததை அறிந்தார் முனிவர். வருத்தமடைந்தார். நேராக அரண்மனை சென்றார். அரசனை தனிமையில் சந்தித்தார்.

‘அரசனே! நான் சொல்லும் விஷயத்தை நீ பொறுமையோடு கேட்க வேண்டும்', என்ற பீடிகையுடன் பேசத் தொடங்கினார்.

“அரசனை நெருங்குவது நல்லதல்ல என்று பெரியோர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள். பிழைப்பதற்கு வழியே அற்றவனுக்கும் கூட, அரசனை அண்டிப் பிழைப்பது என்பது தவிர்க்க வேண்டிய செயல். ‘அரசனை நெருங்கி வாழ்வது, பாம்புகளுடன் வாழ்வது போல', என்று பண்டிதர்கள் சொல்கிறார்கள். அரசனுக்கு நண்பர்கள், பகைவர்கள் என்று பலர் இருப்பதால், அரசனை அண்டிப் பிழைப்பவனுக்கு அவர்கள் அனைவரிடமிருந்தே கூட ஆபத்துகள் உண்டாகலாம். கருணை காட்டும் அரசனுக்கு கோபம் ஏற்படும் போது, தீயாக மாறி பொசுக்கி விடுவான். இவையெல்லாம் தெரிந்திருந்தும் கூட, நான் உன்னை அணுகியதற்குக் காரணம், உன் மீது இருக்கும் அக்கறையே! உன் தந்தையின் காலத்திலிருந்து உங்கள் குடும்பத்துடன் நட்பு பாராட்டியதால், ஆட்சி ஒழுங்காக நடக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்கு இருக்கிறது. அதனால்தான் இங்கே நடக்கும் குற்றங்களை நான் எடுத்துரைக்க முயன்றேன். அதிகாரிகளைப் பற்றிய உண்மையை நான் உனக்குத் தெரிவித்தேன். ‘எனக்கு அந்த தகவல்களை கூறியது காகம்', என்று நம்பி, அதைக் கொன்றுவிட்டார்கள். அவர்களுடைய அடுத்த குறி நானாகத்தான் இருப்பேன். இனி உன் ராஜ்யத்தில் வசிப்பது எனக்கு நல்லதல்ல”.

“உன்னுடைய அதிகாரிகளை நீ சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும். உனக்கு நல்லதைச் செய்ய விரும்புகிறவர்களை அவர்கள் அழிக்கப்பார்க்கிறார்கள். அவர்கள் உன்னால் விலக்கி வைக்கப்பட வேண்டியவர்கள். என்னால் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அதிகாரிகள், வாலில் அடிக்கப்பட்ட பாம்பை போன்றவர்கள்! பழி வாங்கத் துடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆகையால் உன்னிடமிருந்து விடை பெறுகிறேன்”, என்று கூறி கிளம்பினார்.

வருத்தமடைந்தான் அரசன்.

‘ஐயா! எனக்கு நல்லது செய்ய விரும்பிய உங்களுக்குத் தீமையை நினைக்கிறவர்கள், இங்கு இருக்கத் தேவையில்லை. அவர்களை உடனே விரட்டி விடுகிறேன். நீங்கள் என்னுடன் இருந்து ஆட்சி செய்ய உதவ வேண்டும்”, என்று கேட்டுக்கொண்டான்', அரசன்.

காலகவிருஷியர் பேசினார்.

‘அரசனே! என்னால் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அதிகாரிகள் அனைவரின் மீதும், உடனே நடவடிக்கை எடுத்துவிடாதே! குற்றம் செய்த பலர் ஒன்று சேர்ந்து கொண்டால், அவர்களுடைய கொடுமை தாங்க முடியாது. ஆகையால், அவர்கள் ஒன்று சேரும் வகையில் உனது நடவடிக்கை அமைந்து விடக்கூடாது. அவர்களை ஒவ்வொருவராக நீ அழிக்கவேண்டும். முதலில் அவர்களிடம் இருக்கும் செல்வத்தைப் பறிக்க ஏற்பாடு செய்யவேண்டும். ஏனென்றால் அவர்கள் திருடிச் சேர்த்த செல்வத்தின் காரணமாகத்தான், அவர்களுடைய கர்வம் வளர்ந்திருக்கிறது. முதலில் அதைக் குலைக்க வேண்டும். குற்றம் செய்த அதிகாரிகளில் ஒருவருக்கு ஒருவர் விரோதியாக இருக்கக்கூடும். அந்த விரோதியை அனுப்பி, குற்றத்தைக் காட்டிக்கொடுத்து விடுவேன் என்று மிரட்டச் சொல்லி பொருளைப் பறிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர் இருவரையும் முடிக்க வேண்டும். அவர்களில் சிலரிடம் நீ அன்பு காட்டுவது போல் நடிக்க வேண்டும். இது அவர்களுக்குள் விரோதத்தை வளர்க்கும். தீய மந்திரியை, மற்றொரு தீய மந்திரியாலேயே அழிக்க வேண்டும். தீயவர்களிடம் அதிகாரம் அளிக்காமல், மக்களின் நன்மையைக் கருதி ராஜ்யத்தை நடத்தும் திறமை உன்னிடம் வளரவேண்டும்”.

காலகவிருஷியர் சொன்ன விஷயங்களில் மிக முக்கியமான ஒன்று இதுதான்:
‘அரசனே! சுலபத்தில் எரிந்து விடக்கூடிய புதர்கள், ஒரு மரத்தைச் சுற்றி வளர்கிறது. பிறகு அந்த மரத்தையே சார்ந்து வாழ்கிறது. காட்டுத் தீ ஏற்படும் போது, புதர்களில் பற்றுகின்ற தீ அந்த மரத்தையே அழித்து விடுகிறது. அதைப் போல உன்னைச் சார்ந்திருப்பவர்களாலேயே உனக்கு அழிவு வரும்', என்று அறிவுரை கூறினார்.

அரசன் உண்மை நிலையை உணர்ந்து கொண்டான். திறமையும், நேர்மையும் கொண்ட ஒருவரை மந்திரியாக்கினான். காலகவிருக்ஷியரை தனது புரோகிதராக அமர்த்திக்கொண்டான். அவரின் வழிகாட்டுதலின் பேரில், தீய அதிகாரிகளையும், மந்திரிகளையும் விலக்கினான். நல்ல முறையில் ஆட்சி செய்து புகழ்பெற்ற அரசனாக விளங்கினான்.

பீஷ்மர் கூறிய காலகவிருக்ஷியர் கதை முடிந்தது.

ஒன்றுபட்ட இந்தியா என்பது.....

இன்று இந்தியா என்று அறியபடுகிற நாடு எப்போது உருவானது என்ற ஒரு கேள்வி கேட்டால் அதற்கான பதில் பெரும்பாலும் இப்படியாக தான் இருக்கும். இது பழம் பெரும் நாடு, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இருந்து வருகிறது என்பதாக. இந்த பதில் சரிதானா? இல்லை தவறு என்றே தான் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது வரலாற்று அடிப்படையில் பார்த்தல் 1947ஆம் ஆண்டில் தான் இந்தியா என்ற ஒரு நாடு உருவாகியிருக்கிறது. அதற்கு முன் அப்படி ஒரு நாடு இருந்தது இல்லை. வெள்ளையார்கள் இந்த நாட்டை அடிமை படுத்தியிருந்த காலத்தில் கூட மதராஸ் வங்காளம் பம்பாய் போன்ற பகுதிகள் தான் அவர்களின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் இருந்தன. திருவனந்தபுரம்-கொச்சின் சமஸ்தானம், புதுகோட்டை சமஸ்தானம், ஹைதராபாத் நிஜாம், மைசூர் ராஜ்ஜியம், குவாலியர், ஜெய்பூர், காஷ்மீர் என்று எண்ணற்ற பகுதிகளில் மன்னர் ஆட்சியிருந்து வந்தது. சில பகுதிகளில் அந்த பகுதிக்கான தனி நாணயங்கள் கூட இருந்தன அந்தந்த மன்னர்களே சுயேட்சையாக நாணயங்களை வெளியிட்டு வந்தனர். நமது புராணங்கள், பண்டைய இலக்கியங்கள், ப்ழைய சரித்திர குறிப்புகள் போன்றவற்றின் மூலம் 56 தேசங்கள் இந்தப் பகுதியில் இருந்ததாக தெரிய வருகிறது. அவை:
1. குரு தேசம்.
2. சூரசஸதேசம்.
3. குந்திந்தேசம்.
4. குந்தல தேசம்.
5. விராட தேசம்.
6. மத்ஸ்ய தேசம்.
7. த்ரிகர்த்த தேசம்.
8. கேகய தேசம்.
9. பாஹ்லிக தேசம்.
10. கோசல தேசம்
11. பஞ்சால தேசம்.
12. .நிஷத தேசம்.
13. நிஷாத தேசம்.
14. சேதி தேசம்.
15. தசார்ண தேசம்.
16. விதர்ப்ப தேசம்.
17. அவந்தி தேசம்.
18. மாளவ தேசம்.
19. கொங்கண தேசம்.
20. கூர்ஜர தேசம்.
21. ஆபீர தேசம்.
22. ஸால்வ தேசம்.
23. ஸிந்து தேசம்.
24. ஸௌவீர தேசம்.
25. பாரசீக தேசம்.
26. வநாயு தேசம்.
27. பர்பர தேசம்
28. கிராத தேசம்.
29. காந்தார தேசம்.
30. மத்ர தேசம்.
31. காச்மீர தேசம்.
32. காம்போஜ தேசம்.
33. நேபாள தேசம்.
34. ஆரட்ட தேசம்.
35. விதேஹ தேசம்.
36. பார்வத தேசம்.
37. சீத தேசம்.
38. காமரூப தேசம்.
39. ப்ராக்ஜோதிஷ தேசம்.
40. சிம்ம தேசம்.
41. உத்கல தேசம்.
42. வங்க தேசம்.
43. அங்க தேசம்.
44. மகத தேசம்.
45. ஹேஹய தேசம்.
46. கலிங்க தேசம்.
47. ஆந்த்ர தேசம்.
48. யவன தேசம்.
49. மஹாராஷ்டிர தேசம்.
50. குளிந்த தேசம்.
51. த்ராவிட தேசம்.
52. சோள தேசம்.
53. சிம்ம தேசம்.
54. பாண்டிய தேசம்.
55. கேரள தேசம்.
56. கர்ணாடக தேசம்
இவ்வித ஐம்பத்தாறு தேசங்களின் இருப்பிடத்தையும், நதி, ஷேத்திரம்,மலை முதலியவைகளின் ஸ்வருபம் போன்றவற்றைப் பற்றியும் அந்த குறிப்புகள் விவரிக்கின்றன. இந்த பகுதிகளில் இருந்த மக்கள் அவர்களுகே ஆன தனித்தனி மொழி, பண்பாடு, வாழ்வுமுறை, வழிபாடு என சிறப்பு தன்மைகளை கொண்டு தனி இனங்களாக பரிணாமம் பெற்று திகழ்ந்திருக்கின்றனர். ஆனால் இத்தகைய அத்தனை அம்சங்களையும் அடித்து நொறுக்கிவிட்டு அடவடித்தனமாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டு ஒரே நாடு என்பதாக உருவானது தான் இன்றைய ஒன்றுபட்ட இந்தியா என்பது.

எவரெஸ்ட்டை கண்டுபிடித்த இந்தியர் ராதாநாத் சிக்தர் !

 
ராதாநாத் சிக்தர் என்கிற இந்தப்பெயர் எவரெஸ்ட் சிகரத்தின் கதையோடு உச்சரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால்,துரோகம்,ஆங்கிலேயே ஆதிக்க மனோபாவம் எல்லாமும் அவரின் வரலாற்றை இருட்டடிப்பு செய்தன என்பது கசப்பான உண்மை. ஜார்ஜ் எவரெஸ்ட் இந்தியா முழுக்க அளவையியல் செய்கிற பணியில் ஈடுபட்டுக்கொண்டு இருந்த பொழுது அவருக்கு நல்ல கணித மேதைமை உள்ள ஒரு ஆள் தேவைப்பட்டார்.

பத்தொன்பது வயது சிக்தரை கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். கோள திரிகோணவி
யலில் பையன் புலி என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அசுர பாய்ச்சல் காட்டினார் அவர். இவரின் திறமையை பார்த்து அசந்து போன எவரெஸ்ட் வேறு வேலைக்கு போகிறேன் என்று சொன்ன இவரை அப்படியெல்லாம் போகக்கூடாது என்று தடுத்து தன்னுடனே வைத்துக்கொண்டார். பின்னர் வானிலைத்துறையில் முக்கிய பொறுப்புக்கு வந்து அங்கேயும் கலக்கி எடுத்தார்.

அவருக்கும் எவரெஸ்ட் சிகரத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேட்கிறீர்களா ? ஜார்ஜ் எவரெஸ்ட் ஓய்வு பெற்று வெளியேறியதும் ஆண்ட்ரூ வாக் அப்பதவிக்கு வந்தார். அவரின் கீழே பணியாற்றிய சிக்தர் இமயமலையின் சிகரங்களின் உயரங்களை கணக்கிட்டார். சிக்தர் ஒளிவிலகலை கணக்கில் கொண்டு அளவையியல் செய்வதில் தன்னிகற்றவர்,அவர் ஒரு மனித கணிப்பான் என்றெல்லாம் ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் பதிந்திருக்கிறார்கள். ஆறு வெவ்வேறு புள்ளிகளில் இருந்து XV சிகரத்தை அளந்து பார்த்தார் இவர். 8840 மீட்டர் என்று வந்தது ; கடல்மட்டத்துக்கு மேலே உலகின் மிக உயரிய சிகரம் XVஎன்று உறுதியாக வாக்குக்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்தார். நான்கு வருடங்கள் காத்திருந்து உறுதி செய்துகொண்டு உலகுக்கு அதை அறிவித்தார் வாக்.

அந்த சிகரத்துக்கு அந்தந்த ஊரின் பெயரை வைப்பது என்பதே வழக்கம். ஜார்ஜ் எவரெஸ்ட்டுக்கு மரியாதை செலுத்த எண்ணிய வாக் எவரெஸ்ட் விரும்பாவிட்டாலும் அச்சிகரத்துக்கு எவரெஸ்ட் என்று பெயர் சூட்டினார். சிக்தருக்கு இன்னொரு அநியாயமும் நடந்தது அளவையியல் வழிகாட்டி நூல் ஒன்றை ஆங்கிலேய அரசு வெளியிட்டது. அதை எடிட் செய்தவர்கள் துலீயர் மற்றும் ஸ்மித் எனும் இரு ஆங்கிலேய அதிகாரிகள். மிகத்தெளிவாக அந்நூலின் கடினமான தொழில்நுட்ப மற்றும் கணித சங்கதிகள் ராதநாத் சிக்தரால் எழுதப்பட்டது என்று குறித்திருந்தார்கள். ஆனால்,அந்த வழிகாட்டியின் மூன்றாவது பதிப்பில் சிக்தரின் பெயரை அப்படியே எடுத்துவிட்டார்கள்.

எவரெஸ்ட் சிகரத்தை கண்டே இராதவரின் பெயரை அது தாங்கி நிற்கிறது. அதனை உலகின் உயரமான சிகரம் என்று கண்டுபிடிதுச்சொன்ன சிக்தரை வரலாற்றின் இருட்டு மூலையில் தள்ளிவிட்டார்கள் ஆங்கிலேயர்கள். மிகப்பெரிய திரிகோணவியல் அளவையியல் என்கிற அந்த அளவையியலில் ஈடுபட்ட நைன் சிங் மற்றும் சிக்தர் ஆகிய இருவரின் நினைவாக அரசு ஸ்டாம்ப் வெளியிட்டது.

- பூ.கொ.சரவணன்

ஆணும் பெண்ணும் சமம் அல்ல;

பெண்களின் மூளை ஒரே நேரத்தில் பலபணிகளை செய்யக்கூடியவகையில்
வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது!

உதாரணாமக பெண்ணால்,
தொலைக்காட்ச்சி பார்த்துக்கொண்டே தொலைபேசியில்
பேசவும் சமையல் செய்யவும், பிள்ளைகளுக்கு தேவையான பணிவிடையையும் செய்ய முடியும்.
( உங்கள் வீடுகளிலும் பார்த்திருப்பீர்கள்.)

ஆண்களின் மூளை ஒரு நேரத்தில்
ஒரு பணியை செய்யக்கூடியவகையில்
வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
உதாரணமாக, ஆண்களால்
தொலைக்காட்ச்சியைப பார்த்துக்கொண்டே தொலைபேசியில்
பேச முடியாது! ( அவர்களின் கவனம்
தொலைக்காட்சியில் இருக்கும்
அல்லது தொலை பேசியில் இருக்கும்.
இரண்டிலும் இருக்காது! )

மொழி;
----------
பெண்களால் இலகுவாக பல
மொழிகளைக்கற்றுக்கொள்ள
முடியும்! அதனால் தான் சிறந்த
மொழி பெயர்ப்பாளர்கள் பலர்
பெண்களாக இருக்கின்றார்கள். 3
வயது ஆண்குழந்தையுடன் ஒப்பிடும்
போது அதே வயது பெண்குழந்தை அதிகபடியான சொற்களை தெரிந்து வைத்திருப்பதற்கும்
மூளையின் இந்த அமைப்பே காரணம்.

பகுத்துணரும் திறன் (ANALYTICAL SKILLS)
----------------------------------------------------------------
ஒரு பிரச்சனையை அல்லது பல
பிரச்சனைகளை பகுப்பாய்வு செய்து தீர்மானத்திற்குரிய
படிகளை தீர்மானிப்பதற்கு ஆண்களின் மூளையில்
பெரும்பாலான இடம் ஒதுக்கப்படுகிறது.
அதனால், எந்த பிரச்சனைக்கும் ஒரு தீர்க்கமான
தீர்மானத்திற்குரிய வரைபடத்தை ஆணகளின்
மூளையால் இலகுவாக
ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.
ஆனால், பெண்களின் மூளையால்
இதை செய்ய முடியாது.
அது மட்டுமல்லாது பெண்களால் ஆண்கள் வைக்கும் தீர்மானத்தையும்
உணர்ந்துகொள்ள முடியாது.

வாகனம் ஓட்டுதல்;
------------------------------
வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டு இருக்கும் போது,
தூரத்தில் வரும் ஒரு வாகனத்தின் வேகம், பயணிக்கும் திசை, வாகனத்தின் போக்கில் ஏற்பட
இருக்கும் மாற்றங்களை (சிக்னல்ஸ்) முன் கூட்டியே விரைவாக கணித்து அதற்கு ஏற்றபோல்
நடத்தையை வெளிப்படுத்த ஆண்களின் மூளையால்
முடியும்.

ஆனால், பெண்களின்
மூளை தாமதமாகவே இந்த
கணிப்புக்களை மேற்கொள்ளும்.
இதற்கு காரணம், ஆண்களின்
“ஒரு பணியை செய்யக்கூடிய மூளைத்திறன்”ஆகும்.
உதாரணமாக வாகனம் செலுத்தும்
போதுஇசையைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும்
ஆண்களின் கவணம் வாகனம்
செலுத்துவதில் தான் இருக்கும்.
பெண்களின் கவனம் இரண்டிலும் இருக்கும்.
அதனால் வாகனங்களை செலுத்துவதில்
பெண்கள்
சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றார்கள். (ஹெட் போனில் பாட்டு கேட்டுக் கொண்டு scooty ஓட்டும் பெண்கள் ஜாக்கிரதை).

பொய்ப்பேச்சு;
-----------------------
ஆண்கள் பெண்களின் முகத்திற்கு நேராக பொய் பேசும் போது, பெண்கள் இலகுவாக பொய்
என்பதை அறிந்துகொள்வார்கள்! ஆனால், பெண்கள் ஆண்களிடம் பொய் பேசும் போது ஆண்களால் அதை உணரமுடிவதில்லை. (என் மனைவி ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவி என்று 99 சதவீதம் ஆண்கள் இன்றும்கூட தவறாக நம்பி கொண்டு இருப்பார்கள்.)
காரணம் பெண்கள் பேசும் போது 70% முக
மொழியையும் 20% உடல்
மொழிகளையும் 10% வாய்
மொழியையும் உணர்கின்றனர். ஆண்களின்
மூளை அவ்வாறானதில்லை!

பிரச்சனைக்கான தீர்வுகள்:
-------------------------------------------
பல பிரச்சனைகள் இருக்கும் ஒரு ஆணின் மூளையானது ஒவ்வொரு பிரச்சனையையும்
தனித்தனியாக பிரித்து ஒவ்வொன்றிற்கும்
தனித்தனி தீர்வை படிப்படியாக இனங்காணும்.
இதனால் பிரச்சணையுள்ள ஆண்கள் தனிமையில்
தமது தீர்வுகளை கண்டுகொள்வார்கள்.

ஆனால், இதே அளவு பிரச்சனையுள்ள
ஒரு பெண்னின்
மூளையானது பிரச்சனைகளை தனித்தனியாக
பிரித்தறியாது…. யாராவது ஒருவரிடம்
தமது முழுப்பிரச்சனைகளையும் வாய்மூலமாக
சொல்வதனூடாக
திருப்தியடைந்துகொள்ளும்.
சொன்னதன் பின்னர்,
பிரச்சனை தீர்ந்தாலும் தீராவிட்டாலும் அவர்கள்
நின்மதியாக படுத்துறங்குவார்கள்.

தேவைகள்:
-------------------
மதிப்பு, வெற்றி, தீர்வுகள், பெரிய
செயலாக்கங்கள் என்ற ரீதியில் ஆண்களின் தேவைகள் அமைந்திருக்கும்.
ஆனால், உறவுகள், நட்பு, குடும்பம் என்ற ரீதியில்
பெண்களின் தேவைகள் அமைந்திருக்கும்.

மகிழ்ச்சியின்மை:
------------------------------
ஒரு பெண்ணிற்கு தனது காதல்/
உறவுகளிடையே பிரச்சனை அல்லது திருப்தியின்மை இருந்தால்…
அவர்களால், அவர்களின் வேலையில் கவணம்
செலுத்த முடியாது.
ஆனால், ஒரு ஆணிற்கு தனது வேலையில்
பிரச்சனை இருப்பின் அவர்கள் காதல்/ உறவுகளில்
கவணம் செலுத்த முடியாது.

உரையாடல்;
---------------------
பெண்கள் உரையாடும் போது மறைமுக
மொழிகளை அதிகம் பயன்படுத்துவார்கள்.
ஆனால், ஆண்கள்
நேரடி மொழியையே பயன்படுத்துவார்கள்.

எண்களை ஆண்கள் அதிகம் நினைவில் வைத்து கொள்ள முடியாது. மனைவியின் பிள்ளைகளின் பிறந்த நாளை நினைவு வைத்து கொள்ள ஆண் சிரமம் படுவான். (காதலன் அல்லது கணவன் பிறந்த நாளை மறந்து விட்டால் பெண்கள் ஈசி யாக எடுத்து கொள்ள வேண்டும். ஏன் மறந்தாய என் டார்சர் தர கூடாது. ) பெண்கள் தனது முன்னாள் காதலன் பின்னால் காதலன் அம்மா அப்பா அண்ணன் தம்பி தங்கை பிள்ளைகள் என்று எல்லார் பிறந்த தினமும் மனதில வைத்துக்கொண்டு இருப்பாள். அது அவளுக்கு சுலபமானது.

நடவடிக்கை;
---------------------
பெண்கள் சிந்திக்காமல் அதிகம்
பேசுவார்கள். ஆண்கள் சிந்திக்காமல் அதிகம்
செய்வார்கள்!
ஆண்கள், பெண்களிடையேயான உறவுகளில்
ஏற்படும் பிரச்சனைக்கான உண்மையான அறிவியல்
காரணத்தை தற்போது உணர்ந்திருப்பீர்கள்.

Perumal Murugan Saga – Case of Liberals Taking Liberties?

A Conspiracy of Marxist Apologists and Media - In an attempt to create India's own Charlie Hebdo and Hindutva Right Wing Monsters

There is currently a firestorm raging in Tamil progressive circles over Perumal Murugan’s book Mathorubaagan. Every activist worth his or her salt has tweeted in support of Mr. Murugan while heaping scorn and contempt on the Hindutva Caste groups who hounded him over the book. Mindless activism of this nature will only hurt true supporters of free speech as I argue in this article.

Here is a quick summary of the events for those unfamiliar with the issue. Perumal Murugan is a Tamil writer whose novel Mathorubaagan was published in 2010 by Kalachuvadu. An English translation One Part Woman followed in 2014 published by Penguin. The storyline is about a childless couple set in 1940’s Tiruchengode, a small town in central Tamilnadu. The plot builds up to a ritual in the Maathorubaagan temple where the protagonist joins other childless women engaging in free sex in an attempt to get impregnated. About three weeks ago, a few caste outfits along with Hindu Munnani began a series of protests alleging that the novel portrayed the temple as well as the women of their community in bad light. They started distributing what in their view was objectionable material to the town folk. The Tiruchengode Arthanareeswarar Girivala Nala Sangam (Society of Tiruchengode Sacred Hill Circumambulation) representing participants, the temple and other well-wishers took the legal course by approaching the police. The district administration and the police attempted to broker a truce and initially Mr. Murugan agreed to pull unsold copies and excise the objectionable parts from the book. That should have settled it. Until the left progressives decided to make it their fight.

Things got rapidly out of control as pressure on Murugan not to succumb to Hindutva Sanghi Casto-Fascism mounted. News outlets like Caravan and The Hindu known for progressive views built up a campaign eventually railroading Mr. Murugan into an unenviable position. The latest news is that Mr. Murugan announced that he has quit writing altogether.

This sordid affair is certainly about freedom of speech but there are two sides to every coin. I have read the book and I think that the objections of the Tiruchengode Girivala Nala Changam and the various Hindu outfits are exceptionally strong.The central question is this: “Are there any limits to how much you can fictionalise real people, events, and institutions?” Do all the activists really believe that there should be no such thing as unprotected speech?

Just imagine a world where the only defence against defamation was retort. To take an example: I take out an ad in the newspaper saying that there is proof that Colgate toothpaste causes oral cancer. Assuming The Hindu newspaper in a valiant hurrah to my right of expression publishes the ad. I will end up with a lawsuit by evening. Why should Colgate sue me for this and not publish a book explaining in detail why my claim is wrong? Pardon me for dwelling on this a little longer because this is the central issue. If you believe all speech including misrepresentation, fraud, defamation should be permitted – then you also have to believe that all force including knocking me over with a club should be. After all, if I am only allowed to respond to a defamation by publishing a retort. Then I am only allowed to respond to an assault by a counter assault. If I happen to be a weak person, I should make up for the deficit by paying a henchman to carry out the assault. You can quickly see the kind of society that will result from these rules. So if you are still reading this article; you probably agree with the idea that not all speech can be protected. Now let’s turn toMaathorubaagan.

I just finished reading the original Tamil version Maathorubaagan today I assume the English version is a direct translation. As mentioned earlier, the book is about a couple, Kali and Ponna who are childless even after a decade of marriage. In an era where assisted reproduction techniques were non-existent but the societal prejudice against childlessness were just as strong; nothing was ruled out. The author’s proposition is interesting because in these matters the male can be equally at fault. This is narrated in a breezy way. Essentially the story leads to a “ritual” (the subject of the tension) where womenfolk are allowed by societal norms to mate with anyone on the last day of the chariot festival. Where I think the author went too far is blending in an unsavoury promiscuity against a real temple, real festival, and a real caste that exists to this day. Mr. Murugan probably recognised the importance of blurring out the details belatedly and rightfully offered to do so. But that was before the activist drones descended.

There is no ambiguity in the book. The Vaigasi Visagam festivities, the chariot being pulled around town, the little details like the four streets, the various deities, descriptions of the fair, and on and on. The last day of the function he writes was “full of women over 30″ and on that day “all women are prostitutes”. The caste names also leave no room for ambiguity – it is about the womenfolk of Kongu Vellala Gounders.

The Vaigasi Visagam festivities happen to this day where the same communities participate in roughly the same manner. Those protesting have a right to demand an explanation. It is worthwhile to remember that they did not damage any property or resort to violence. Burning books is a well-accepted mode of protest. Look at the matter from the vantage point of community leaders. If left uncontested it means their temple going womenfolk would be fair game for lewd comments and unwanted advances.Was this ritual a figment of the imagination? Was it oral tradition or hearsay? Is there a difference between the two? This is what it boils down to.

Noted progressive intellectual AR Venkatachalapathy in an article feverishly defends the author against Sanghis. He says this kind of copulation is not outside the realm of possibility and cites the Niyoga Dharma- the Hindu tradition of sex. But what he does not understand is that there is a huge gap between the realm of the possible and imputing a ritual in a real event. This is just a remarkably ignorant take that needs no further discussion.

The only evidence Mr. Murugan offers is that he ran into many people named “Sami Pillai” or “Ardhanari” in that area. Upon further enquiry he ran into an oral account of this tradition. I do not doubt that he might have heard this. Unfortunately this standard; of hearsay is insufficient. While it is an interesting proposition or a plausible explanation for the Saami Pillais such a lack of evidence should have automatically meant blurring out the details. I am therefore with the Tiruchengode people in thinking this ritual is just a figment of the author’s imagination and their community and their beloved temple cannot be the site for such fictionalising. An imagination that the author is no doubt entitled to but only after adding in ambiguity.

Penance for childlessness is an extremely common phenomenon in Tamilnadu to this day. From lighting lamps, circling hills, rolling over, to cutting roosters – every community has its version of Saami Pillai or Pichais. I don’t think willingness to do extreme penance means women would agree to have sex with other men. Such an outlandish ritual can hardly be kept under wraps the way Kali’s mother and mother-in-law do in the story. The males who feast on these women can also be hardly expected to keep their end of the bargain – of disappearing immediately after sex. Legally I am afraid Mr. Murugan is not on as strong a ground as the Tiruchengode Girivala Nala Changam. I am also with the town folk who rightfully recognise that while begetting a child is important; honour is even more so.

Should activists and poets decide what constitutes protected speech on a case by case basis? Let us assume we browbeat the Tiruchengode town folk and let Mr. Murugan have his way. What if the next author comes by and writes a similar story and THE ACTIVISTS FAIL TO SHOW UP.

Je suis..?

Source:Niti Central

The Great Solicitor-General Mr.Mohan Parasaran

 

Solicitor-general Mohan Parasaran withdrew from pleading the UPA government's petition before the Supreme Court for the implementation of the Sethusamudram Shipping Channel Project. He's spoken on the record that his father K. Parasaran, eminent lawyer and former attorney-general, is appe-aring for one of the petitioners arguing against the Sethu project, and there is a strong second reason too.

In his communication to the Union law ministry, Mr Parasaran said “I am a strong believer in Sri Ram. I cannot question his existence. Also, I am close to many religious institutions and it would be awkward for me to argue that there’s nothing irreligious in breaking Ram Sethu.”

The opponents of this illogical 25,000-crore project, including Tamil Nadu CM J. Jayalalithaa, insist that it would irreversibly destroy the eco-sensitive Palk Bay region, is grossly uneconomical and, worst of all, will damage the Ram Sethu, the bridge that the Ramayan says was built by Lord Ram’s army.

Let us remember and salute Mohan Parasaran,Subramaniam Swamy and Kumari Jayalalitha for helping in preserving Hindu heritage.

Banned Terrorist Organisations In India

Schedule I - First Schedule ( of the UA(P) Act, 1967)

Khalistan Commando Force
Khalistan Zindabad Force
International Sikh Youth Federation
Lashkar-E-Taiba/Pasban-E-Ahle Hadis 
Jaish-e-Mohammad/Tahrik-e-Furqan 
Harkat-ul-Mujahideen/Harkat-ul-Ansar/Harkat-ul-Jehad-e-Islami
Hizb-ul-Mujahideen/ Hizb-ul-Mujahideen Pir Panjal Regiment
Al-Umar-Mujahideen
Indian Mujahideen, all its formations and front organizations.
Deendar Anjuman
Al Badr
Al-Qaida
Jamiat-ul-Mujahideen
Dukhtaran-E-Millat (DEM)
Students Islamic Movement of India
Jammu and Kashmir Islamic Front
United Liberation Front of Assam (ULFA)
National Democratic Front of Bodoland (NDFB) in Assam
People's Liberation Army (PLA)
Akhil Bharat Nepali Ekta Samaj (ABNES)
United National Liberation Front (UNLF)
People's Revolutionary Party of Kangleipak (PREPAK)
Kangleipak Communist Party (KCP)
Kanglei Yaol Kanba Lup (KYKL)
Manipur People's Liberation Front (MPLF)
All Tripura Tiger Force
Tamil Nadu Liberation Army (TNLA)
Tamil National Retrieval Troops (TNRT)
Communist Party of India (Maoist) all its formations and front organizations.
Communist Party of India (Marxist-Leninist) -- People's War, All its formations and front organizations.
Maoist Communist Centre (MCC), All its formations and Front Organisations
National Liberation Front of Tripura
Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE)
Garo National Liberation Army (GNLA), all its formations and front organizations. 

Organisations listed in the Schedule to the U.N. Prevention and Suppression of Terrorism (Implementation of Security Council Resolutions) Order, 2007 made under section 2 of the United Nations (Security Council) Act, 1947 and amended from time to time.

"The Vindication of Amit Shah" -- Shree Arun Jaitley

                     CBI Special Court at Mumbai has discharged Amit Shah, the BJP President, of all charges relating to a case of his involvement in the alleged killing of Soharabuddin and Tulsi Prajapati. I have been following this case actively from the time of its investigation, filing of charges, arrest of Amit Shah and grant of bail to him. I had written a letter on 27th September 2013 to the then Prime Minister, Dr. Manmohan Singh, in my capacity as Leader of Opposition in Rajya Sabha. The letter pertains to misuse of CBI against BJP leadership. In the letter, I had written with regard to these two cases as under:
“Sohrabudin Encounter case
 

                    The encounter in which one Sohrabudin Sheikh was killed was an operation allegedly directed by the Intelligence Bureau of the Central Government. It has been a practice that when the Intelligence Bureau processes and develops intelligence, it keeps vigilance on the target. Thereafter when an opportunity arises to arrest the target the State police is associated with the operation. Sohrabudin was a noted mafia who operated in Gujarat, Madhya Pradesh and Rajasthan and was carrying prize on his head in Madhya Pradesh. He was an illegal weapon dealer. He had also been convicted under TADA. The search conducted by Madhya Pradesh police at his premises at village Jharnia, District Ujjain had yielded more than 40 AK-56 rifles, hundreds of AK-56 cartridges and hundreds of hand grenades. He was an absconder from the police agencies of various state governments.
 

                    After his encounter on 24/25-11-2005 his brother filed a Writ Petition in the Supreme Court. The filing of the said petition was also sponsored by Congress Party. The then Addl. Solicitor General of India, Shri Gopal Subramaniam in a pre-conceived and planned move, appeared on day one before the Court and agreed to take instructions from the Central Government. Subsequently, the Attorney General appeared for the Union of India and Gopal Subramaniam designated himself as Amicus Curiae without any specific order of the court appointing him. The Government of India conceded that the investigations be handed over to the CBI. Though the Central Government should be a mere formal party, the then Attorney General used to appear and oppose even motion for adjournments. Since objections were raised with regard to the fairness of the CBI, the Supreme Court ordered investigations by a team of Gujarat Police officers of the State Police under its supervision. The State police reconstructed the encounter, conducted scientific investigation under supervision of the Hon’ble Supreme Court and implicated and arrested several police officers including three IPS officers. Upon hearing the arguments of the Union of India and Shri Gopal Subramaniam, the amicus curiae and others, the Supreme Court referred the matter to the CBI. The ground on which the Supreme Court transferred the case to the CBI was that the investigation involved inter-state ramifications and the Andhra Pradesh angle of the matter had not been probed. As a matter of fact the Congress Government in Andhra Pradesh did not cooperate in the investigation by Gujarat police which is a matter of record.
 

                   The CBI investigated the case but did not investigate any of the four points, on the basis of which the case was referred to the CBI, which were the points found lacking in Gujarat police investigation. It did not probe the Andhra Pradesh angle of the case seriously. The probable purpose of the CBI in this case was to try and implicate the political establishment of Gujarat, setting aside the pretence of federal character of India’s governance. The CBI targeted Shri Amit Shah, the then Home Minister and also the Minister of Law, Transport & Parliamentary Affairs of the State of Gujarat with the ultimate desire of implicating Narendra Modi, the Chief Minister of Gujarat.
 

                Shockingly, when the Legal department of the CBI opined that there was no case against Shri Amit Shah, the same was responded to by the Supervisory Officer of CBI, putting up a “Note” by observing that the arrest of Amit Shah would enable the CBI to get some more witnesses particularly the police officers since they would then feel intimidated. He also opined that arresting Amit Shah was necessary since it was necessary to reach the eventual target of investigation of Narendra Modi. This note was approved by the Director, CBI, Shri Ashwani Kumar.
 

                      The CBI arrested Amit Shah with no prosecutable evidence against him. In order to arrest Amit Shah they relied on the false testimony of two witnesses namely, Ramanbhai Patel and Dashrathbhai Patel, noted land grabbers of Gujarat. Shri Amit Shah, as per the CBI theory in the Charge Sheet, is alleged to have told both of them six months after the encounter that Sohrabudin had left no option for himself. This was incorporated as an extra judicial confession It is noteworthy that both Ramanbhai Patel and Dashrathbhai Patel have criminal antecedents and criminal cases in Gujarat. These two witnesses were felicitated for having given such a deposition against Shri Amit Shah in a function presided over by Shri Shankersinh Waghela, the then President of Gujarat Congress. The testimony of these two witnesses is based upon the alleged extortion from them to help them in PASA detention. The record of the Gujarat Government shows that no detention of these persons under PASA was never in contemplation. Said two witnesses also claimed that they have paid a sum of Rs. 75 lacs to Shri Amit Shah through one Ajay Patel in three different installments with specific dates mentioned by them in their statement. They gave the specific dates of payments on which they allegedly physically handed over the alleged amount to Shri Ajay Patel. They further claimed that they were there through all the dates. This testimony is false without any further probe inter alia on the ground that on some of the dates Ajay Patel was not even in India and his passport establishes this fact. This was a key substance of a frivolous charge sheet filed against Shri Amit Shah. Shri Amit Shah was granted bail on this charge sheet by the Gujarat High Court by a detailed speaking order inter alia holding that there is no prima facie case against Shri Amit Shah. The CBI, however, challenged the said order and upon the request of the CBI, the Supreme Court ordered Shri Amit Shah to remain out of Gujarat and all political activities. He remained outside the State of Gujarat for a period of two years. The said order of the High Court was upheld by the Supreme Court.
Tulsi Prajapati encounter
 

                         Tulsi Prajapati was a case built up by the CBI as an extension to the Sohrabudin case. The CBI solicited the investigation of this case by making a specific prayer in the Court. Their ostensible case was that Tulsi Prajapati was a witness to the arrest and disappearance of Sohrabudin while in custody of the police officers and correspondingly he was eliminated by the Gujarat Police. The only evidence mentioned against Shri Amit Shah by the CBI in this case was that he was regularly in touch with one police officer Shri R.K. Pandian, IPS who was an accused in the case. The vast contemporaneous record shows that Shri R.K.Pandian, IPS had been regularly in telephonic contact of Shri Amit Shah much before and after the incident as a part of his official duty since he was also heading the charge of SP, IB (Intelligence) of the State Police looking after political agitations and political activities. Any Home Minister of any State will have to necessarily remain in touch with SP, IB (Intelligence) of the State Police looking after political agitations and political activities since he had to keep himself informed about the activities on a regular basis. Without a point of evidence a separate Charge Sheet was filed against Shri Amit Shah in the Tulsi Prajapati case. Very importantly, though the CBI was under the direction of the Supreme Court to complete the investigation of Tulsi Prajapati case within 6 months from 11-04-2011, the CBI deliberately and as a part of political conspiracy did not obey the direction and filed the Charge Sheet on 04-09-2012 so as to arrest Shri Amit Shah once again just few months before the Gujarat Legislative Assembly elections which were scheduled to be held before December, 2012. Shri Amit Shah had to approach the Hon’ble Supreme Court. The Supreme Court vide its order date 08-04-2013 held that no separate charge sheet could be filed in this case since CBI itself had alleged that both the cases were similar and it merged the charge sheet with the Sohrabudin case charge sheet thereby preventing the CBI arresting Shri Amit Shah once again.
 

            Tulsi Prajapati and the arrest of Shri Gulab Chand Kataria, former Home Minister Rajasthan Shri Gulab Chand Kataria is the former Home Minister of Rajasthan and the present Leader of Opposition in the Rajasthan Legislative Assembly and a very important leader of Rajasthan BJP. He is a complete stranger to even the existence of such persons known as Sohrabudin and Tulsi Prajapati. The CBI filed a supplementary charge sheet against Gulab Kataria wherein it was alleged that the motive of elimination of Tulsi Prajapati by Gulab Kataria was extorting money from marble dealers of Rajasthan namely RK Marbles. As per the CBI there were two motives; one the Gujarat Police wanted to eliminate him in order to eliminate the eye-witness in the Sohrabdun case and the Home Minister of Rajasthan wanted to eliminate him for extorting money from marble dealers. What a co-incidence. It was alleged by the CBI that Shri Gulab Chand Kataria allegedly met one Shri D. G Vanjara, IPS of Gujarat Police allegedly between 26/12/2005 and 28/12/2005 at the Circuit House at Udaipur. The CBI evidence of his presence was that PS of Shri Gulab Chand Kataria was staying in the same Circuit House during that period and Shri D.G.Vanzara, IPS also stayed in the said Circuit House. However, records of the Rajasthan Government conclusively establish that Shri Gulab Chand Kataria along with his wife had flown on 25/12/2005 to Mumbai and stayed there till 2/1/2006. He attended the meeting of the BJP National Executive and thereafter a meeting of the National Council and after celebrating New Year along with his wife, returned to Jaipur on 2/1/2006.”
 

              It is clear from the above that the charges were filed against Amit Shah at the behest of the then political Government. There was legally no admissible evidence against him. Amit Shah’s application for discharge was opposed both by the CBI and Sohrabuddin’s brother. The court heard both their lawyers’. The charge was without any basis. The fact that the CBI allowed itself to be misused is a cause for concern.
 

                 Since I had analysed the alleged evidence, both during investigation and after the filing of the charge sheet, I was amongst the few voices which had consistently maintained in the past three years that the prosecution of Amit Shah was a case of “No Evidence”. Without analysing the evidence in detail, the media allowed itself to report as was briefed by CBI. Even a vital noting on the CBI file that the implication of Amit Shah was necessary so that the then Chief Minister of Gujarat Shri Narendra Modi could be implicated, was no news for them. I am relieved at the fact that we have an independent judicial system in India which has vindicated Amit Shah

Christianity In India & Caste System

Regions with significant populations
Predominantly Nagaland 90%, Mizoram 87%, Meghalaya 71%, Manipur 60%, Tripura, Arunachal Pradesh, Kerala, Tamil Nadu, other parts of South India, Goa
Languages
Malayalam, Tamil, Telugu, Konkani, Kannada, English, Hindi and various Indian languages
Religion
Predominantly Latin Catholics, Saint Thomas Christians and various denominations of Protestants
Related ethnic groups
Nasranis, East Indians, Khasis, Mizos, Kukis, Nagas, Anglo-Indians, Goan Catholics

              

            Christians are found all across India and in all walks of life, with major populations in parts of South India, the Konkan Coast, North-East. Indian Christians have contributed significantly to and are well represented in various spheres of national life. They include former and current chief ministers, governors and chief election commissioners. Indian Christians have the lowest sex ratio figures among the various religious communities in India. Christians are considered to be one of the most progressive communities in India.

                 Christianity in India has different denominations. The state of Kerala is home to the Saint Thomas Christian community, an ancient body of Christians (Syriac Christianity) who are now divided into several different churches and traditions. There are two Eastern Catholic Saint Thomas Christian churches: the Syro-Malabar Catholic Church and the Syro-Malankara Catholic Church. There are also several Oriental Orthodox and independent churches in the Saint Thomas Christian community, including the Malankara Orthodox Syrian Church, the Malankara Jacobite Syrian Church and the Malankara Mar Thoma Syrian Church. Since the 19th century Protestant churches have also been present; major denominations include the Church of South India (CSI), the Church of North India (CNI), the Presbyterian Church of India, Baptists, Lutherans, Traditional Anglicans and other evangelical groups. Roman Catholicism was first introduced to India by Portuguese, Italian and Irish Jesuits in the 16th century, whereas Protestantism was later spread to India by the efforts of British and American missionaries. The Christian Church runs thousands of educational institutions and hospitals contributing mass conversions.

The Caste system among Indian Christians often reflect stratification by sect, location, and the castes of their predecessors. Social practices among certain Indian Christians parallel much of the discrimination faced by lower castes in other religious communities, as well as having features unique to this community.

            Caste distinctions among Indian Christians are breaking down at about the same rate as those among Indians belonging to other religions. There exists evidence to show that Christian individuals have mobility within their respective castes. But, in some cases, social inertia cause old traditions and biases against other castes to remain, causing caste segregation to persist among Indian Christians. About 70–80 per cent of Indian Christians are Dalit Christian, members of the Dalit or backward classes.

              Christian priests, Nuns, Dalits and similar groups are also found in Pakistan, Bangladesh, Nepal.

Kerala

              Christians in Kerala are divided into several communities, including Syrian Christians and Latin Christians. Syrian Christians in Kerala consist of the members of Syro-Malabar Catholic Church (also known as Romo-Syrians), Syro-Malankara Catholic Church, Jacobite Syrian Church (a non-Catholic group), Malankara Orthodox Syrian Church, Malankara Mar Thoma Syrian Church, and a few members of the Church of South India in Kerala. Syrian Christians maintain their traditional Syrian rites and practices. They derive status within the caste system from the tradition that they are converted from high caste Hindus who were evangelized by St. Thomas. In the pre-independence period, Untouchability was prevalent in the Kerala society and the Syrian Christians also practiced it in order to keep their upper-caste status. They used to go for a ritual bath to purify themselves on physical contact with the so-called inferior castes. The Syrian Christians did not cooperate with the evangelical activities of foreign missionaries and they did not allow new converts to join their community since they were afraid that their noble position in the society could have been endangered.

Writers Arundhati Roy and Anand Kurian have written personal accounts of the caste system at work in their community. Syrian Christians tend to be endogamous, and tend not to intermarry with other Christian castes.

            Anthropologists have noted that the caste hierarchy among Christians in Kerala is much more polarized than the Hindu practices in the surrounding areas, due to a lack of jatis. Also, the caste status is kept even if the sect allegiance is switched (i.e. from Syrian Catholic to Syrian Orthodox).

Goa

In the Indian state of Goa, mass conversions were carried out by Portuguese Latin missionaries from the 16th century onwards. The Hindu converts retained their caste practices. The continued maintenance of the caste system among the Christians in Goa is attributed to the nature of mass conversions of entire villages, as a result of which existing social stratification was not affected. The Portuguese colonists, even during the Goan Inquisition, did not do anything to change the caste system. Thus, the original Hindu Brahmins in Goa now became Christian Bamonns and the Kshatriya and Vaishya Vanis became Christian noblemen called Chardos . The Christian clergy became almost exclusively Bamonn. Those Vaishya Vanis who could not get admitted into the Chardo caste became Gauddos, and Shudras became Sudirs. Finally, the Dalits or "Untouchables" who converted to Christianity became Maharas and Chamars (an appellation of the anti-Dalit ethnic slur Chamaar). The upper caste Gaonkar Christians have demanded that only their community be given positions on the Pastoral Council of Goa's Catholic Church.

Tamil Nadu

                Though 11% of the Christians in the State belong to the financially powerful Nadar community, they dominate in every sphere with many of them going on to become Billionaires and Super-Rich. The cohesion of jatis among caste Christians (e.g. Paravas) and the strength of caste leadership are noted by scholars to be much stronger than comparable predominantly Hindu castes in Tamil Nadu. However, discrimination still persists. Lourdunathan Yesumariyan, Jesuit activist notes that "over 70 per cent of Dalit converts Catholics. But only four out of 18 bishops are from the Dalit-Christian community." In Tamil Nadu, Christian dalits also complain of discrimination by the Telugu speaking Reddiar minority

Under the law

            Indian law does not provide benefits for "Dalit Christians", however Christians have been agitating for the same rights given to Hindu, Buddhist, and Sikh Scheduled castes. Despite the activists point of discrimination due to social tag or status, which doesn't go away, Justice K. G. Balakrishnan asked: "Could the Christians admit that they practise caste system and that Dalits (among them) face social discrimination requiring reservation to uplift their cause? This is not all that easy."

           Some Christians also oppose the proposed labeling of "Christian Scheduled castes" because they feel their identity may be assimilated. Pastor Salim Sharif of the Church of North India notes "We are becoming another class and caste."

Caste discrimination among Christians

Incidence

               Caste discrimination is strongest among Christians in South India and weaker among urban Protestant congregations in North India. This is due to the fact that in South India, whole castes converted en masse to the religion, leaving members of different castes to compete in ways parallel to Hindus of the Indian caste system. Also, Roman Catholicism is intrinsically more hierarchical and therefore tolerant of caste systems than Protestantism, which is more egalitarian. In Pakistan, derogatory terms are used for Christians who converted from lower caste. Further more, Christian dalits have faced the incidents such as harassment, murder, and police framing.

              There are separate seats, separate communion cups, burial grounds, and churches for members of the lower castes, especially in the Roman Catholic Church.Catholic churches in India are largely controlled by upper caste priests and nuns. Presently in India, more than 70 per cent of Catholics are Dalits, but the higher caste Catholics (30% by estimates) control 90 per cent of the Catholic churches administrative jobs. Out of the 156 catholic bishops, only six are from lower castes.

Criticism

            Many Dalit Catholics have spoken out against discrimination against them by members of the Catholic Church. A famous Dalit activist with a nom-de-plume of Bama Faustina has written books that are critical of the discrimination by the nuns and priests in Churches in South India(CSI). During 2003 ad limina visits of the bishops of India, Pope John Paul II criticized the caste discrimination in the Roman Catholic Church in India when addressing bishops of the ecclesiastical provinces of Madras-Mylapore, Madurai and Pondicherry-Cuddalore, the three archbishops of Tamil Nadu. He went on to say: "It is the Church's obligation to work unceasingly to change hearts, helping all people to see every human being as a child of God, a brother or sister of Christ, and therefore a member of our own family"

 

               Dalits who converted to Christianity did not escape the caste system which has a strongly ingrained presence in Indian society that is not limited to Hindu religious ideals. The different branches of Christianity in India still engage in these societal practices with regards to the caste system, along with all its customs and norms. The Roman Catholic Church treated the caste system as part of the Indian social structure and, for much of its history in India, it chose to work within the established social system; similarly the Syrian Orthodox Churches responded in like fashion, except it has tended to collectively act as one caste within the caste system instead of maintaining different castes within their churches.

                 Other major factors affecting Dalit Christians and other Christians within India in regard to caste statutes are the regional variances in maintaining the caste system. The southern part of the country has traditionally more rigidly maintained the caste system than the northern regions. Rural communities also hold more strongly to the caste system and Roman Catholics are the majority of Christians in these communities. The urban areas tend to have the least pressure to maintain caste classes and Protestant churches are best represented in this background.

               There have been regular complaints by Hindus and some Christians that Dalit Christians are denied admission and appointments in Church-run educational institutions.

                    After conversion, people in India lose any privileges they had in their former caste, while those in lower castes often gain more opportunities. Although about 70% of Indian Christians are widely reported to be Dalit Christians, the Sachar Committee on Muslim Affairs reported that only 9% of Indian Christians have Scheduled Caste status, with a further 32.8% having Scheduled Tribe status, and 24.8% belonging to other disadvantaged groups.
 

 From

 Wikipedia, the free encyclopedia

Caste In Muslim

1. Arain
2. Arghon
3. Ansari
4. Baghban
5. Balti
6. Behna
7. Bhatiara
8. Bhishti
9. Bisati
10. Burig
11. Chaush
12. Dard
13. Dhobi
14. Ghosi
15. Gujjar
16. Hyderabadi
17. Tamimi Iraqi
18. Khanzada
19. Kashmiri
20. Kunjra
21. Malkana
22. Manihar
23. Mappila
24. Meo
25. Mughal
26. Pathans
27. Qassab
28. Muslim Rajput
29. Ranghar
30. Rangrez
31. Saifi
32. Shaikh
33. Sayyid
34. Salmani
35. Siddi
36. Teli
37. Assamese
38. Bengali
39. Bhili
40. Dogra
41. Gondi
42. Gujarati
43. Konkani
44. Nawayath
45. Marathi
46. Meitei
47. Oriya
48. Tamil
49. Telugu
50. Labbay
51. Goan Muslims
52. Abdal
53. Ansari
54. Bakho
55. Bisati
56. Chamail
57. Churihar
58. Chik
59. Gaddi
60. Idrisi
61. Khanzada
62. Kulhaiya
63. Lal Begi
64. Malik of Bihar
65. Mirasi
66. Mirshikar
67. Mughal
68. Muker
69. Pasi
70. Nat
71. Pamaria
72. Pathan of Bihar
73. Rayeen
74. Sai
75. Sapera
76. Sayyid
77. Syed (Mallick)
78. Shaikh of Bihar
79. Shershahabadia
80. Thakurai
81. Teli
82. Abdal
83. Alavi Bohra
84. Ansari
85. Arabs
86. Attarwala
87. Bafan
88. Baloch
89. Banjara
90. Behlim
91. Bhadala
92. Bharbhunja
93. Bhishti
94. Chhipa
95. Chunara
96. Chundrigar
97. Dawoodi Bohra
98. Dhobi
99. Dhuldhoya
100. Doodwala
101. Faqir
102. Galiara
103. Ghanchi
104. Ghanchi-Pinjara
105. Halaypotra
106. Hingorja
107. Hingora
108. Jats of Kutch
109. Juneja
110. Kadia
111. Kagzi
112. Ker
113. Khalifa
114. Khaskheli
115. Khoja
116. Machiyar
117. Makrani
118. Malik of Gujarat
119. Mandali
120. Makwana
121. Manka
122. Mansoori
123. Memon
124. Meta Qureshi
125. Miyana
126. Molesalam
127. Momna
128. Mughal
129. Multani
130. Multani Lohar
131. Mutwa
132. Nagori
133. Nayak
134. Node
135. Panar
136. Parmar
137. Patani Bohra
138. Patni Jamat
139. Pathans of Gujarat
140. Salaat
141. Samma
142. Sandhai Muslims
143. Sanghar
144. Shaikhs of Gujarat
145. Shaikhda146. Sayyid of Gujarat
147. Siddi
148. Sipahi
149. Soomra
150. Sulaymani Bohra
151. Sunni Bohra
152. Tai
153. Turk Jamat
154. Vora Patel
155. Vyapari
156. Wagher
157. Baghban
158. Beary
159. Chaush
160. Chhaparband
161. Kodava maaple
162. Maaple
163. Konkani Muslims
164. Nawayath
165. Pinjara
166. Siddi
167. Mappila
168. Keyi
169. Thangal
170. Marakkar
171. Ossan
172. Pusalan
173. Thulukkar
174. Ansari
175. Banjara
176. Dawoodi Bohra
177. Mughal
178. Dhobi
179. Pathans of Madhya Pradesh
180. Shaikh
181. Sayyid
182. Attar
183. Baghban
184. Bhishti
185. Chaush
186. Chhaparband
187. Dawoodi Bohra
188. Dhawad
189. Faqir
190. Garodi
191. Gavandi
192. Kachar
193. Kagzi
194. Konkani Muslims
195. Momin
196. Muslim Raj Gond
197. Qassab
198. Qutbi Bohra
199. Saiqalgar
200. Tadvi Bhil
201. Ansari
202. Bhutta
203. Cheetah
204. Chadwa
205. Dawoodi Bohra
206. Deshwali
207. Gaddi
208. Ghosi
209. Hela Mehtar
210. Hiranbaz
211. Kandera
212. Khadem
213. Khanzada
214. Langha
215. Manganiar
216. Merat
217. Meo
218. Mughal
219. Pathans of Rajasthan
220. Pinjara
221. Qaimkhani
222. Rangrez
223. Rath
224. Shaikhs of Rajasthan
225. Silawa
t226. Sindhi-Sipahi
227. Singiwala
228. Sorgar
229. Kayalar
230. Labbay
231. Marakkar
232. Rowther
233. Mappila
234. Ahbans Khanzada
235. Ansari
236. Atishbaz
237. Bachgoti Khanzada
238. Baghban
239. Baluch
240. Bandhmati
241. Banjara
242. Barhai
243. Behlim
244. Bannu Israil
245. Behna
246. Bhand
247. Bharbhunja
248. Bhale Sultan Khanzada
249. Bhatti Khanzada
250. Bhatiara
251. Bhishti
252. Bhumihar Musalman
253. Bisen Khanzada
254. Bisati
255. Chandel Khanzada
256. Chik
257. Dakhini
258. Dafali
259. Dhagi
260. Dharhi
261. Dhobi Musalmaan
262. Dogar
263. Fareedi
264. Faqir
265. Gaddi
266. Garha (Gaur Brahmin-Mughal Community)
267. Gautam Khanzada
268. Ghosi
269. Goriya
270. Gujjar Musalmaan
271. Halalkhor
272. Halwai
273. Idrisi
274. Tamimi Iraqi
275. Jat Musalmaan
276. Jhojha
277. Kabaria
278. Kakorvi Shaikh
279. Kamangar
280. Kamboh
281. Kasgar
282. Kayastha Musalman
283. Khanzada
284. Khokhar Khanzada
285. Khumra
286. Kingharia
287. Kunjra
288. Lal Begi
289. Lalkhani Rajput
290. Madari
291. Mandarkia
292. Malkana
293. Manihar
294. Meo
295. Milki
296. Mirasi
297. Mughal
298. Mujavir
299. Muker
300. Nagar Muslims
301. Nalband
302. Nanbai
303. Naqqal
304. Panchpiria
305. Pankhiya
306. Pathans of Uttar Pradesh
307. Putliwale
308. Qalandar